Eğitim ve Öğretim Teknolojileri

Öğretim teknolojisi denince çoğu aday akıllı tahtayı düşünür, oysa sınavın sorduğu şey cihaz değil, cihazın derste ne işe yaradığıdır. Aynı projeksiyon cihazıyla bir öğretmen eski slaytı duvara yansıtır, bir başkası öğrencilere dünyanın öbür ucundaki bir sınıfla ortak proje yaptırır; birincisi teknoloji kullanmış sayılır ama öğretimi değiştirmemiştir. Bu başlıkta sınav dört şey ister: araç ile materyali ayırmanı, Dale'in konisindeki sırayı bilmeni, uzaktan eğitim türlerini adlandırmanı ve bir öğretmen davranışının SAMR'ın hangi düzeyine düştüğünü bulmanı.

Araç, materyal ve öğretim teknolojisi

Öğretim teknolojisi, öğretim sürecini daha etkili kılmak için araç, gereç, yöntem ve sistemlerin tasarlanması, uygulanması ve değerlendirilmesidir. Tanımın içinde yalnızca makine yok; yöntem de var, sistem de. Teknoloji dendiğinde aklına yalnızca elektronik gelirse yarım kalırsın: tebeşir, maket ve harita da öğretim teknolojisinin parçasıdır.

Vaka bu ikisini bir cümlede yan yana koyar. "Öğretmen, ders sunusunu hazırlayıp akıllı tahtadan gösterdi." Akıllı tahta araç, hazırlanan sunu materyal. Karıştırma ihtimali yüksek bir yer de şu: harita ve maket gibi nesneler kaynaklarda hem projeksiyonsuz araç hem materyal diye anılabilir; soru kökünde "donanım" ya da "yazılım" ipucunu ararsın, nesnenin kendisine bakmazsın. Soru kökünde "donanım" ya da "yazılım" kelimesi geçiyorsa karar kolaylaşır.

Araçlar da kendi içinde sınıflanır. Projeksiyonlu araçlar (ışık yoluyla yansıtan; slayt, tepegöz, veri projektörü) ile projeksiyonsuz araçlar (yansıtma yapmayan; tahta, maket, harita, pano) bir ayrımdır. Duyu organına göre ayrım ise işitsel (radyo, ses kaydı), görsel (resim, fotoğraf, tepegöz saydamı) ve görsel-işitsel (film, video, televizyon) başlıklarını verir. Görsel-işitsel araçlar iki duyuya aynı anda seslendiği için çoğu kez daha kapsayıcı kabul edilir; bu "her zaman daha iyi" demek değildir, amaca uyup uymadığına bakılır.